Warto dodać, że wozy typu BTR-50 znalazły też dość szerokie zastosowanie nie tylko w wojsku, lecz i w służbie cywilnej, w różnych gałęziach gospodarki narodowej ZSRR. Między innymi na podwoziu transportera zbudowano pojazd „Pingwin" przeznaczony do eksploatacji arktycznych i z powodzeniem wykorzystywany w trudnych warunkach polarnej zimy. „Pingwin" miał znacznie rozbudowany i wyższy kadłub, poszerzone gąsienice, zbiorniki paliwa większej pojemności oraz usprawniony system wentylacji i wydajniejszego ogrzewania.
W Czechosłowacji prace modernizacyjne nad transporterem BTR-50P rozpoczęto w 1958 roku. Za punkt wyjścia wzięto konieczność pełnej typizacji i unifikacji z całością sprzętu znajdującego się w wyposażeniu wszystkich armii państw-członków Układu Warszawskiego. Pojazd, będąc na ogół nowoczesną konstrukcją, miał jednak pewne urządzenia i zespoły już nie odpowiadające zwiększonym wymaganiom. W związku z tym w trakcie opracowywania projektu największą uwagę zwrócono na: zwiększenie maksymalnej i przeciętnej technicznej prędkości jazdy po lądzie niezależnie od rodzaju terenu, zwiększenie możliwości manewrowania wozem, zwiększenie żywotności i pewności niektórych zespołów oraz zmniejszenie zużycia paliwa, zwiększenie zasięgu działania, dostosowanie pojazdu do prowadzenia walki w warunkach użycia broni jądrowej, umożliwienie załodze transportera prowadzenia ognia i walki z wnętrza pojazdu.
Wszystkie te założenia zostały zrealizowane przez konstruktorów czeskich, którzy wyposażyli zmodernizowany wóz w nowocześniejszy układ przeniesienia mocy (transmisji) w postaci skrzyni przekładniowej zblokowanej z planetarnymi mechanizmami zwrotniczymi z podwójnym doprowadzeniem mocy; rozwiązanie wzorowane na konstrukcji AK 7-200 z 1942 roku (tego typu mechanizmy zwrotnicze posiadał niemiecki czołg „Pantera") znacznie ułatwiło prowadzenie transportera i jeszcze bardziej zwiększyło jego zwrotność.
alkoholizm - kursy walut - Tanie Tusze